Λευκή Συμφωνία @ Piraeus 117 Academy (Live Review) by Θωμάς Β.


Όλα αυτά που σε σκοτώνουν κάποτε τελειώνουν μας είχε διδάξει η Λευκή Συμφωνία πίσω στο 1996 και το άλμπουμ χρώματα. Στη προκειμένη περίπτωση αυτό που τελείωσε το Σάββατο 9 Δεκεμβρίου ήταν η αναμονή, η προσμονή, η νοσταλγία και άλλα πολλά συναισθήματα που το ελληνικό λεξιλόγιο αν και τόσο πλούσιο μοιάζει πολύ φτωχό για να περιγράψει αυτό που έζησα εκείνο το βράδυ. 

 

Τη μπάντα προσωπικά τη γνώρισα με το Φεγγάρι Αιμορραγεί μέσα από το διαδίκτυο , τα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας. Αμέσως άρχισα να  ψάχνω τη δισκογραφία τους,  με αποτέλεσμα όλα αυτά τα χρόνια τα κομμάτια της μπάντας να με συντροφεύουν σε καθημερινή βάση καθιστώντας την μπάντα ως μία από τις αγαπημένες μου. Συνεχίζοντας το ψάξιμο αναρωτήθηκα αμέσως αν βρίσκονται εν ενεργεία και δυστυχώς μετά από κάποιο καιρό πληροφορήθηκα ότι έχουν διακόψει.

 

Στα μέσα του καλοκαιριού σε μία τυχαία περιήγηση μου στο facebook, βλέπω μια ανακοίνωση «Λευκή Συμφωνία live στο Piraeus 117 Academy,  9 Δεκεμβρίου 2017». Η αντίδραση μου ήταν περίεργη καθώς πέρα από τον αρχικό ενθουσιασμό που αφενός σε διακατέχει  η είδηση ότι μία από τις αγαπημένες σου μπάντες επιστρέφουν αφετέρου όσο πέρναγε ο καιρός άρχισαν να με περιβάλλουν διάφορα ερωτήματα για το πώς είναι η κατάσταση της μπάντας , γιατί γίνεται αυτή η επιστροφή , θα υπάρξει συνέχεια; Τα ερωτήματα αυτά απαντήθηκαν με τον καλύτερο τρόπο τη Τετάρτη 29 Νοέμβρη στην Over The Madness εκπομπή όπου είχα τη χαρά και τη τιμή να τους φιλοξενήσω. Μπορείτε να ακούσετε τη συνέντευξη εδώ :

 https://www.mixcloud.com/thomasvasileiou33/%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CF%85%CE%BC%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1-over-the-madness-radio-show/

 

Φτάνουμε λοιπόν στο Σάββατο 9 Δεκεμβρίου.. Κατέφτασα στο Piraeus 117 Academy γύρω στις 9 η  ώρα, αντίκρισα πολλούς φίλους και αυτό που συζητήσαμε με όλους, είναι ότι σήμερα θα ζήσουμε ένα ζωντανό όνειρο και είμαστε επιτέλους εκεί.

 

Αφού αρχικά πήρα την θέση μου κοντά στο μπαρ για ευνόητους λόγους , λίγο πριν τις 10 τα φώτα έσβησαν και η μπάντα πλην του Θοδωρή εμφανίστηκε στην σκηνή εν μέσω επευφημιών. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα η είσοδος του Θοδωρή Δημητρίου ολοκλήρωσε τη πρώτη μεγάλη συγκίνηση εν μέσω πανικού από το κοινό,  από τις πολλές που θα ζούσαμε εκείνη τη βραδιά. Με τις ιαχές  της εισαγωγής του «Ένα Μέρος Να Κρυφτώ», οι Λευκή Συμφωνία ήταν ξανά live στην σκηνή μετά από πολλά χρόνια. Η αρχή ήταν κάπως μουδιασμένη από πλευράς κοινού , καθώς όλοι μας πιστεύω δεν είχαμε συνειδητοποιήσει αυτό που βλέπαμε και ακούγαμε μπροστά μας. Από όποια πλευρά και αν το σκεφτόσουν,  κάποιοι παλιοί οπαδοί  της μπάντας τους  έβλεπαν ξανά μετά  από τόσο καιρό, τους οπαδούς που δεν είχαν την ευκαιρία να δουν live  γιατί ήταν σχετικά νεαροί σε ηλικία ακόμα και για αυτούς που απλά πήγαν να παρακολουθήσουν το live, ήθελες απλά λίγη ώρα  να καταλάβεις, αν αυτό που βλέπεις είναι αληθινό. Στο «Κοιτάζοντας Πίσω» σταματήσαμε να κοιταζόμασταν μεταξύ μας και το πάρτυ είχε ανάψει για τα καλά. Κομμάτια τα οποία έχεις αγαπήσει ακουγόντουσαν live καλύτερα απ’ ότι τα άκουγες στα ηχεία του σπιτιού σου  και στα ακουστικά σου. Η μπάντα σε απόλυτη φόρμα χωρίς τυμπανοκρουσίες μας πέταγε τα μουσικά βέλη τις το ένα μετά το άλλο και εμείς το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να τα δεχτούμε και να συμμετέχουμε με όλη μας τη φωνή τραγουδώντας δυνατά στίχους που μας έχουν σημαδέψει. Η μπάντα άρτια , τέλεια προβαρισμένη, η εισχώρηση του Θοδωρή Φοινίδη στα πλήκτρα ήταν εξαιρετική, δίνοντας την παραπάνω πινελιά στα κομμάτια, ο νέος ντράμερ Βασίλης Τσιμπλάκης δεν έχανε μέτρο, ο κιθαρίστας Σωτήρης Καστάνης παρέδιδε μαθήματα μελωδιών, ο Θοδωρής Δημητρίου όργωνε τη σκηνή σαν έφηβος, ο Διογένης  Χατζηστεφανίδης ογκόλιθος, πρωτεργάτης της μπάντας και τεράστια μορφή, έδωσαν  απαντήσεις σε κάποιους που θα είχαν αμφιβολίες για το πώς θα ήταν η μπάντα 17 χρόνια μετά.  Από τις κορυφαίες στιγμές της βραδιάς το «Κάθε Στιγμή» όπου η live εκδοχή του αδικεί πολύ αυτή του στούντιο,  «Νεκροί Άγγελοι», «Η βροχή Πέφτει Δυνατά» σε έβαζαν ακόμα πιο βαθιά στο όνειρο από εκεί που τα έβλεπες στο youtube επιτέλους τα απολάμβανες live. Το άκουσμα του «Θα Είμαι Εκεί» ένα από τα πιο γνωστά hit τους , μία από τις κορυφαίες ελληνικές μπαλάντες που έχουν γραφτεί το «Ένα» όπου ολόκληρο το κοινό λυσσομανούσε φωνάζοντας «οι σκέψεις και οι καρδιές μας γίνανε ΕΝΑ». Στο σημείο που εγώ παρέδωσα πνεύμα ήταν στο τρίπτυχο «Μυστικοί Κήποι» (όπου το ρυθμό στην εισαγωγή το δώσαμε εμείς με παλαμάκια στη συνέχεια από το τέλος του «Άνθρωποι», που είχε ακολουθήσει) , το Φεγγάρι Αιμορραγεί , « Θα Είμαι Πολύ Μακριά», όπου τα συναισθήματα και η αδρεναλίνη πέρασαν σε άλλο επίπεδο. Κάπου εκεί είχαμε το τέλος του πρώτου set. Ύστερα από φωνές και απαίτηση του κοινού η μπάντα επέστρεψε στη σκηνή για το πρώτο encore με το «Αντίθετα στη Ροή», Η ώρα περνούσα χωρίς να το καταλάβεις, ο ένας ύμνος διαδεχόταν τον άλλο, ακούσαμε για δεύτερη φορά το «Θα Είμαι Εκεί» και βασικά αν ο Θοδωρής μας έλεγε ότι το live ξεκινάει πάλι από την αρχή δεν νομίζω κανείς να έλεγε όχι.

 

Αφού μας καληνύχτισαν μετά από απανωτά encores  μη αφήνοντας τους να φύγουν,   τα φώτα άναψαν μέσα στο club , πήραμε απόφαση ότι όλο αυτό που ζούσαμε δυστυχώς έλαβε τέλος. Εγώ προσωπικά εκείνο το γλυκό παράξενο φως που ανέμενα να δω και να αισθανθώ, το αισθάνθηκα για τα καλά. Υπάρχει η έκφραση ότι τα μεγαλύτερα απωθημένα δεν είναι αυτά που δεν κατάφερες να κατακτήσεις ή να δεις. Τα μεγαλύτερα απωθημένα είναι αυτά που μπόρεσες να πάρεις μόνο μια μικρή γεύση. Ελπίζω η μπάντα να μην γίνει ένα προσωπικό μου απωθημένο, θα ήθελα να υπάρξει συνέχεια με περισσότερες live εμφανίσεις και μία καινούρια κυκλοφορία. Πιστεύω ότι όλοι οι οπαδοί και η ελληνική σκηνή γενικότερα  έχουμε ανάγκη σε καινούριους στίχους από τον Θοδωρή, οι οποίοι θα ντυθούν από τον Διογένη μέσα σε αυτό το λευκό φως όπου οι ψυχές χορεύουν σε οργασμικούς ρυθμούς.

 

Για τον Octava Radio

Θωμάς Βασιλείου