Σπύρος Δ.

Έκλεισα τα 28 πριν λίγους μήνες και ακόμα δεν ξέρω αν έχω καταλάβει γενικά την αξία της μουσικής. Για να μελετήσω όμως κάτι τέτοιο, έχω καιρό ακόμα μπροστά μου. Προς το παρόν αυτό που μπορώ να κάνω, είναι να μιλάω συγκεκριμένα για τη μουσική που ακούω και εκμεταλλεύομαι -κατά κάποιο τρόπο- τόσα χρόνια, είτε για να ανοίγω τα παράθυρα της διάθεσής μου να μπει λίγος ήλιος, είτε για να κλείνω κάποιες συναισθηματικές λακκούβες, έστω γι αυτά τα λεπτά που διαρκεί το κάθε τραγούδι. Προφανώς εδώ εννοώ το τραγούδι που με αφορά. Κι αυτό σίγουρα έχει να κάνει με τα σπιτικά ραδιοφωνικά ακούσματά μου ως πιτσιρικάς. Βέβαια, δεν αποκλείω με τίποτα το ενδεχόμενο,  το κάθε αυτί από μόνο του να περιέχει πρώτες ύλες συγκεκριμένου μουσικού χαρακτήρα, ο οποίος ωριμάζοντας αρχίζει να κρατάει ό, τι  τον ερεθίζει και να πετάει ό, τι τον ενοχλεί.

Εξίσου με αυτή τη σκέψη, με είχε ενθουσιάσει η εικασία, πως δε βρίσκω εγώ το τραγούδι, αλλά εκείνο εμένα. Και μάλιστα αφού με βρει, τότε αρχίζω να το «ψάχνω» κι εγώ. Κι έπειτα, αυτός ο ολιγόλεπτος  χρόνος ζωής που μου συστήθηκε και μετακίνησε κάποιο εξάρτημα του συναισθηματικού χώρου μου, αποθηκεύεται αυτόματα στη μουσική μου μνήμη, πάντα έτοιμος να επαναληφθεί,  όπου, όποτε και όσες φορές θελήσω.

Αυτό είναι πιστεύω και το ζητούμενο ενός τραγουδιού.

Να ζει κάθε φορά, φιλτράροντας πολλές και διαφορετικές ζωές.      

 

Κάθε Δευτέρα 22:00-00:00 θα επιλέγω τραγούδια που σίγουρα με επέλεξαν αυτά πρώτα, ελπίζοντας να επιλέξουν κι άλλους.